Szmaragdowy Las. Kampania inspirowana Original Dungeons & Dragons i Chainmail.

Z zamiarem rozpoczęcia nowej kampanii z wykorzystaniem najstarszych mechanik erpegowych nosiłem się od dawna, w zasadzie jeszcze przed zakończeniem drugiego sezonu Bursztynowego Szczytu. Tym razem chciałem jednak pójść w inne klimaty niż gonzo dotychczasowych rozgrywek. Postanowiłem, że nowa gra będzie bardziej przyziemna (low fantasy), osadzona w konkretnym historycznym settingu. Odsunąłem do greckich kalend kilka dawno wymarzonych kampanii (np. tę w klimatach serialu Robin of Sherwood) i zdecydowałem się na pójście gdzieś w środek między nie.

Skoro sprawy przybrały taki obrót

Jak zapewne stali czytelnicy zauważyli – blog od dłuższego czasu zwolnił. Teksty pojawiają się rzadko i nieregularnie. Nie należy się jednak tym martwić, bo o ile przyczyn takiego stanu rzeczy jest wiele, to najważniejszą z nich jest klęska urodzaju, która dotknęła moje erpegowe życie.

Ostatnimi czasy pojawiło się sporo związanych z grami tematów, które znacząco angażują mnie czasowo. Część z nich jest ciekawa i będę do nich wracał na tych łamach, część to erpegowe bread & butter, które nie wzbudza szczególnych refleksji, więc nie będę z tego robił specjalnej hecy, zwłaszcza, że nie mam czasu ani chęci na opisywanie na blogasku wszystkiego jak leci.

Upadek Lemurii, Sezon 3. Podsumowanie kampanii Conan 2d20.

Zamykania dotychczasowych kampanii ciąg dalszy. Trzeci sezon Upadku Lemurii był jeszcze krótszy niż drugi. Rozegraliśmy zaledwie trzy sesje i zdecydowaliśmy o zakończeniu tematu. No dobra – ja zdecydowałem, przy niezadowoleniu części graczy i uldze reszty. Dlaczego? O tym w tekście.

Tu były smoki. Manuskrypt Bufkina w praktyce – postmortem.

Lekko ponad pół roku temu ogłosiłem, że rozpoczynam kampanię z wykorzystaniem zasad zwartych w tzw. Manuskrypcie Bufkina, znanym też jako Beyond This Point be Dragons. W sprawie szczegółów dotyczących tego historycznego dokumentu odsyłam do podlinkowanego tekstu. Sugeruję zapoznać się z nim przed lekturą poniższego, bo będę odwoływał się do niektórych zasad z broszury, nie opisując ich jednak od podstaw.

Kampanię skończyliśmy po dziewiętnastu sesjach. Not great, not terrible, wynik mało imponujący w porównaniu do czterdziestu pięciu sesji w pierwszym sezonie Bursztynowego Szczytu, ale wciąż jest to druga najdłuższa kampania, jaką rozegrałem od kilku lat.

Bursztynowy Szczyt II. Odcinek 10 - ostatni (sesje 62-64).

Oto i nadszedł zapowiadany koniec. Po dziewiętnastu sesjach zakończyliśmy drugi sezon Bursztynowego Szczytu. Niby sandboks, a kampanię zakończyliśmy przez osiągnięcie jej celu fabularnego. Jak to możliwe? Przekonajmy się!

TROLL 2019. Podsumowanie.

Za nami kolejna edycja Coperniconu. Jest to mój ulubiony konwent, nie tylko dlatego, że w niedzielę o piętnastej wracam do domu tramwajem, a nie pociągiem przez pół Polski. Drugi raz z rzędu spędziłem znaczącą część imprezy na doglądaniu farmy trolli.

Bursztynowy Szczyt II. Odcinek 9 (sesje 60-61).

Reminiscencje pierwszego sezonu kampanii przebijają na chwilę z mroków przeszłości, kiedy ekipa wstępuje na ścieżkę pogardy dla norm społecznych. Ale trwa to krótko, szybko wracają do eksploracji Dziczy. A zresztą, chwilę później wiele rzeczy mocno traci na znaczeniu w obliczu wydarzeń, które mają miejsce na spowitych cuchnącymi oparami moczarach…